راز انقراض نئاندرتال‌ها: یک مدل ریاضی جدید پاسخ می‌دهد

بر اساس پژوهشی جدید، ممکن است نئاندرتال ها هرگز واقعا منقرض نشده باشند، دست کم نه از نظر ژنتیکی. به گزارش ساینس الرت، یک مدل ریاضی جدید سناریوی جذابی را بررسی کرده است که می گوید نئاندرتال ها نه از طریق انقراض واقعی ، بلکه در نتیجه جذب ژنتیکی در گونه ای پرجمعیت تر، یعنی ما، به تدریج ناپدید شده اند. طبق این تحلیل، رابطه طولانی و گسترده میان انسان خردمند (هوموساپینس ) و نئاندرتال ها احتمالا در بازه ای بین ۱۰ تا ۳۰ هزار ساله باعث جذب تقریبا کامل ژن های نئاندرتال در جمعیت انسان شده است. این مدل ساده است و بر مناطق جغرافیایی متمرکز نیست، اما به گفته آندریا آمادیی، شیمی دان محاسباتی از دانشگاه تور ورگاتا در رم، توضیحی قانع کننده برای ناپدید شدن نئاندرتال ها ارائه می دهد. زمانی ایده آمیزش میان انسان خردمند و نئاندرتال ها نظریه ای بدیع و ساختارشکن بود اما امروزه، با پیشرفت مطالعات ژنوم و شواهد باستان شناسی، روشن شده است که این دو تبار انسان طی ده ها هزار سال در سراسر اوراسیا با یکدیگر رابطه و تولیدمثل داشته اند. امروز، افرادی که تبار غیرآفریقایی دارند، حدود ۱ تا ۴ درصد از دی ان ای خود را از نئاندرتال ها به ارث برده اند. هیچ کس دقیقا نمی داند چرا نئاندرتال ها حدود ۴۰ هزار سال پیش از روی زمین ناپدید شدند، اما کارشناسان می گویند احتمالا عوامل متعددی از جمله تغییرات محیطی، کاهش تنوع ژنتیکی و رقابت با انسان خردمند دخیل بوده است. در مدل جدید ارائه شده هیچ یک از فرضیه های دیگر رد نمی شوند، اما نشان داده می شود که رانش ژنتیکی احتمالا نقش قابل توجهی داشته است. نتایج این مدل با یافته های اخیر باستان شناسی هم خوانی دارد و با مجموعه ای از شواهد هماهنگ است که نشان می دهند زوال نئاندرتال ها تدریجی بوده است، نه ناگهانی. به نظر می رسد انسان خردمند بسیار زودتر از آنچه پیش تر تصور می شد از آفریقا مهاجرت کرده و در چندین موج وارد اروپا شده است، که احتمالا از بیش از ۲۰۰ هزار سال پیش آغاز شده بود. هر موج مهاجرت انسان خردمند که وارد سرزمین نئاندرتال ها می شد، جوامع محلی نئاندرتال را در خود حل و ژن های آن ها را رقیق تر می کرد، مانند شن هایی که با هر موج به دریا کشیده می شوند. امروزه، برخی دانشمندان می گویند شباهت های میان انسان خردمند و نئاندرتال ها بسیار بیشتر از تفاوت های آن ها است و این دو را نباید دو گونه جداگانه، بلکه دو جمعیت متفاوت از یک گونه انسانی مشترک به شمار آورد. برخلاف تصور قدیمی، نئاندرتال ها سازگار و هوشمند بودند، ابزارهای پیچیده می ساختند، روی دیواره های غار نقاشی می کردند، از آتش استفاده می کردند و احتمالا توانایی های ارتباطی آنان بسیار فراتر از غرش بوده است. جمعیت ها و فرهنگ های نئاندرتالی دیگر وجود ندارند، اما میراث ژنتیکی آن ها همچنان در وجود ما زنده است. آن ها فقط عموزادگان ما نیستند، بلکه نیاکان ما محسوب می شوند.

مطلب در سایت اصلی

آخرین اخبار